Η πόλη των υποκριτών

Είμαι μόνη, όλα ίδια όπως παλιά, Διάλεξες τα ίδια, κρύωσε κι ο καφές ξανά Λίγο πιωμένη, στο τιμόνι του αμαξιού, Τρέχω δίχως να κοιτάζω πίσω, πάω παντού

Εύχομαι να μη χαθείτε στον εαυτό σας, Να μην ξυπνήσετε στον πάτο μοναχοί σας Τώρα η συνείδηση σου χτυπάει το κεφάλι, Μετά θα πεις συγγνώμη — μα ο χρόνος δεν γυρνάει, μικρή!

Σε φώναζα αρκουδάκι μου γλυκό, Ποιο είναι το κόλπο Είσαι τόσο μακριά από δω Αγάπη εξ αποστάσεως Όχι, ευχαριστώ, Τα ψεύτικα λόγια σου δεν τα διορθώνω πια εγώ

Δε με νοιάζει πια, Δε με νοιάζει πια

Τραγουδάω τραγούδια, λα-λα-λα, Με τρελαίνουν τα δικά σας μπλα-μπλα-μπλα! Μούχλα παντού, απ' την κορφή ως τα νύχια, Υπάρχει πόλη υποκριτών σ' αυτή τη γη, αλήθεια!